Mik uit den Bogaard

Column 6

Column gepubliceerd in de regionale ‘Kop van Noord-Holland’-uitgave van MenSen, 2008 

MS & The City

Chronisch wachten

Geen enkel detail zal ik je dit keer besparen. Helaas voor Guda, die in de vorige nieuwsbrief aangaf dat ze meer positieve verhalen tot zich wil nemen. Ik kan proberen iets van het verhaal te maken en er weer een positief leerpuntje uit halen (zo ruim ik continu alle beren van de weg). Maar eigenlijk wil ik nu alleen even een absurde situatie schetsen.

Het was aan het eind van de winter. Mijn negen keren fysiotherapie zaten erop. Ik kon natuurlijk gewoon doorgaan, maar niet als ik iets vergoed wilde krijgen van de zorgverzekering die ik al jaren zo dik betaal. Ik ontving van hen een aanvraagformulier voor verlenging van de therapie, te ondertekenen door fysiotherapeut en arts. Dat was redelijk makkelijk. Ik verzamelde de handtekeningen bij fysio en mijn huisarts, plakte er een postzegel op en daar ging ie richting verzekering.

Een paar weken later kwam de brief terug met de notitie dat hij getekend moest worden door een specialist. Ik belde eens op om te vragen. Ik had alles netjes gedaan, het was immers een formulier met een gedeelte door een arts in te vullen. Mijn huisarts, de titel zegt het al, is namelijk arts. Eerst het bekende keuzemenu doorstaan, kies 3… kies 5… kies 2… Maar de medewerkers bij 2 waren allemaal in gesprek dus ik kreeg een muziekje. (Dan vraag ik me altijd af of ze niet gewoon allemaal koffiepauze hebben en ik daarom twintig minuten blijf luisteren naar het zwijmelende deuntje, waar je gedwongen wordt naar te luisteren voor het geval je ineens iemand aan de lijn krijgt).

‘Bedankt voor het wachten, waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘Ik heb de brief laten tekenen door een arts zoals het formulier aangaf.’

‘Gezien uw medische redenen willen wij een verklaring van een specialist.’

#^%*%%%%amp;$@@@, waarom zeggen jullie dat niet meteen?, denk ik en zeg: ‘Wat een gedoe en dat kost jullie toch extra geld, die afspraak bij de specialist en daarmee weer een ‘abonnement’ bij het ziekenhuis?’

‘Zo zijn onze regels.’

Ik ben uitgeluld en bel de afdeling neurologie. Een wachttijd van zeven weken voor de handtekening van de specialist. Het is inmiddels juli wanneer ik tegenover de neuroloog zit en hij mij fysiotherapie aanbiedt in een revalidatietraject met meerdere disciplines. Ik accepteer. Er is wel een wachttijd van enkele maanden.

Het wordt november wanneer ik word opgeroepen voor een intakegesprek bij de revalidatiearts die het traject begeleid.

‘Voor de start van de therapieën is er wel een wachttijd van enkele maanden’, zegt ze.

Welja, ik kijk niet meer op een paar maanden. Gelukkig ben ik goed ter been. Ik ga bovendien zelf in de winter voor een paar maanden naar een warm land. Als ik terugkom kan ik meteen aan de slag… Maar niets is minder waar, bij terugkomst ligt er geen uitnodiging. Ik bel op.

‘Hmmm, vreemd, u zou wel aan de beurt moeten zijn, ik zet u op onze lijst, u hoort nog van ons.’

In april mag ik eindelijk komen. Ruim een jaar heeft mijn handtekeningenverzameling, bellen en wachten geduurd. Noemt men MS daarom misschien een chronische aandoening? En vise versa: heeft het zorgsysteem in Nederland daarom niet zo’n haast? Zeg maar in het kader van ‘je loopt heus niet weg’.

Hoofdschuddend schiet ik in de lach. Ik realiseer me dat ik op mezelf kan vertrouwen en niet afhankelijk ben van een wachtende rij. Ik heb zeker niet stilgestaan, het goede leven gaat gelukkig al wachtend gewoon door. En geduld en berusting zijn waardevolle verworvenheden.

Mik uit den Bogaard

Webdesign by Oh My Lucky Stars!