Mik uit den Bogaard

Column 2

Column gepubliceerd in MS-info, 2005

‘Het gaat goed’ (?)

‘Het gaat heel goed met me, ik word heel langzaam weer de oude’. Dit was mijn antwoord op de vraag hoe het met mij gaat. Wat ik toen nog niet besefte, was dat ik wende aan mijn beperkingen. Het herstel na een MS-terugval duurt lang en daardoor sluipt de gewenning erin.

Ik leef veel alleen, of laat ik zeggen ‘op mezelf’. Ik heb geen partner en geen kinderen. Als ik uitga, ga ik naar plaatsen waar ik weet dat er vrienden en bekenden komen, maar ik spreek bewust niks af. Zo kan ik komen en gaan wanneer ik wil of moe ben, of beter nog: vóórdat ik moe ben. Ik eet dat wat goed voor mij is en wanneer ik dat wil, ik rust zonder iets te hoeven zeggen en zolang ik wil. Ik volg steeds meer de weg van de minste weerstand, zonder iets aan mezelf of anderen uit te leggen.

‘Het gaat heel goed’. Ik merk pas dat het eigenlijk nog maar zozo gaat als ik met anderen ben. Voor hen een dagje uit in vakantie of weekeind is voor mij een van alle andere (soms te) zware dagen. Op een dag stapte ik samen met mijn moeder in de dubbeldekkertrein, zij liep naar boven en ik besefte dat ik al tijden automatisch naar beneden liep omdat deze trap minder treden heeft.

Ja, het gaat goed met me, omdat ik me leer aanpassen en mijn eigen ritme volg. Maar nee, ik ben niet meer de oude. Misschien is mijn eigen ritme volgen wel waardevoller en mooier dan mijn ‘oude ik’ met vele jaren van uitputting in de hectiek van de maatschappij. Ik had mijn eigen ritme in ieder geval niet willen missen!

Mik uit den Bogaard

Webdesign by Oh My Lucky Stars!